Knowledge about Zakat

Zakat (Compulsory Charity) The word “Zakat” which includes the Arabic translation “pure refinement” “for growth” and “exuberance.”

Zakat is one of the important pillars of Islam. It is the third version of the Five Commandments of Islam, namely the oath, prayer, zakat, fasting and Hajj. It can be seen that zakat is considered as an important practice in Islam following the oath and prayer.

The payment of Zakat is to purify one's mind from stinginess. which is uncleanness that plagues the soul and makes it rough and rough. At the same time, it is the cleaning of the acquired assets to be clean and pure.

(Verse 103, Surah at-Tawbah says, “Take alms from their treasures that you (Muhammad) may purify them and purify them. (with that alms)"

ประเภททรัพย์สินที่ต้องจ่ายซะกาต

1. โลหะเงินและทองคำ เงินสด เงินในบัญชี หุ้น สินค้า
2. ผลผลิตจากการเกษตร
3. ปศุสัตว์ เช่น แพะ แกะ วัว ควาย อูฐ 
4. ขุมทรัพย์ที่พบได้ในแผ่นดิน (สินแร่และทรัพย์ที่ถูกฝังดินไว้)
   
   

พิกัด (นิศอบ) อัตราการจ่ายซะกาตดังกล่าว สามารถสรุปได้ดังตาราง ต่อไปนี้ 

ตัวอย่างการนับระยะเวลาที่ต้องจ่ายซะกาต

การเริ่มต้นปีซะกาตนั้น เริ่มต้นในวันที่คนผู้นั้นจ่ายซะกาตเป็นครั้งแรกนั้น คือ วันที่คนผู้นั้นมีทรัพย์สินครบพิกัดอัตราที่ศาสนากำหนดไว้(นิศอบ) (เท่าราคาทองคำหนัก 85 กรัม หรือประมาณ 5.66 บาท) หลักจากนั้นเมื่อถือครองทรัพย์สินดังกล่าวครบปีจันทร์คติซึ่งมี 355 วัน หากยังมีทรัพย์สินอยู่ครบพิกัดอัตราที่ศาสนากำหนด จำเป็นต้องจ่ายซะกาต 2.5%จากทรัพย์สิน

- ซะกาตเป็นเครื่องมือในการรักษาความสมดุล และลดความเหลื่อมล้ำทางเศรษฐกิจของชุมชน ตลอดจนยกระดับความเป็นอยู่ในชุมชน

- ซะกาตจะช่วยลบล้างบาปกรรมต่างๆ และการไม่มีบาปจะเป็นสาเหตุให้ได้เข้าสวรรค์และรอดพ้นจากไฟนรก

- ซะกาตทำให้ชีวิตมีความสะอาดปลอดจากความต่ำต้อยของความโลภและความตระหนี่

- ซะกาตจะเป็นสะพานเชื่อมที่แข็งแรงระหว่างคนรวยและคนจน  ทำให้จิตใจบริสุทธิ์ และเป็นสุข

- ซะกาตทำให้ทุกคนอยู่กันอย่างสันติ รักใคร่กันและช่วยเหลือกัน

- ซะกาตเพิ่มพูนความดีให้แก่ผู้ที่จ่ายซะกาต

- ซะกาตทำให้เกิดความเจริญ และเพิ่มพูนของทรัพย์สิน

       การจ่ายซะกาตเป็นบทบัญญัติทางกฏหมายอิสลามที่กำหนดให้บุคคลและนิติบุคคลมุสลิมที่มีทรัพย์สินถึงพิกัด (นิศอบ) ตามกำหนดระยะเวลาที่ศาสนากำหนดของทรัพย์สินแต่ละประเภท จำเป็นต้องจ่ายทรัพย์สินนี้ออกไปจำนวนหนึ่งในอัตราที่ศาสนากำหนดไว้ข้างต้น

      พิจารณาจากผู้มีสิทธิ์รับซะกาตจากบุคคล 8 ประเภท โดยสอดคล้องกับบัญญัติศาสนาอิสลาม ดังระบุในซูเราะฮ์อัตเตาบะฮ์ โองการที่ 60 ความว่า"แท้จริงทานทั้งหลาย(ซะกาต) สำหรับบรรดาผู้ที่ยากจน และบรรดาผู้ที่ขัดสน และบรรดาเจ้าหน้าที่ในการรวบรวมมัน และบรรดาผู้ที่หัวใจใกล้ชิดกับอิสลาม และในการไถ่ทาส และบรรดาผู้ที่มีหนี้สินล้นตัว และในหนทางของอัลลอฮฺ และผู้ที่อยู่ระหว่างเดินทางเท่านั้น ทั้งนี้เป็นบัญญัติอันจำเป็นที่ได้กำหนดมาจากอัลลอฮฺ และอัลลอฮฺย่อมรู้อีกทั้งปรีชาญาณยิ่ง"

บุคคลที่มีสิทธิ์รับเงินซะกาตตามหลักการของศาสนาอิสลาม 8 ประเภท ดังนี้

                  1. ฟะกีร  หมายถึง  คนยากจน หรือ บุคคลที่ไม่ได้ครอบครองทรัพย์สินใดๆเลย หรือไม่มี

                      งานการที่แน่นอน และไม่สามารถตอบสนองความจำเป็นขั้นพื้นฐานของตนได้

                  2. มิสกีน  หมายถึง  คนขัดสน หรือบุคคลที่มีสภาพความเป็นอยู่ที่ดีกว่าคนในประเภทที่ 1 

                      โดยได้รับรายได้ในระดับเส้นแห่งความยากจน  พวกเขาอาจมีงานทำที่แน่นอนและ

                      มีทรัพย์สินอยู่บ้างเล็กน้อย แต่ก็ไม่อาจตอบสนองความจำเป็นพื้นฐานของตัวเองได้

                 3. มุอัลลัฟ  หมายถึง  คนที่เพิ่งเข้ารับอิสลามใหม่ๆ รวมถึงผู้ที่มีแนวโน้มจะเข้ารับอิสลาม พวกเขาจะได้รับเงินซะกาตเพื่อร้อยรัดความเป็นพี่น้องกันและเพื่อกล่อมเกลาจิตใจเขาให้มั่นคงกับอิสลามตลอดไป

                 4. อัลฆอริมีน  หมายถึง  คนมีหนี้สิน ที่ไม่ผิดต่อแนวทางแห่งอิสลาม

                 5. อามิล  หมายถึง  ผู้เก็บซะกาตที่มีสิทธิได้รับซะกาต  เนื่องจากการบริการของเขา

                 6. อัรริกอบ  หมายถึง  บ่าวทาสที่ต้องปลดปล่อยให้เป็นไท  ซึ่งในยุคนี้ไม่มีทาส อันนี้

          จึงเปรียบเทียบกับรูปแบบของการตกเป็นทาสในทางอ้อม

                 7. อิบนุสะบีล  หมายถึง  ผู้ที่เดินทาง และเป็นการเดินทางที่ไม่ผิดต่อหลักการของศาสนา

                 8. ฟีสะบีลิลลาฮฺ  คือ ครอบคลุมกิจกรรมต่างๆ ที่อยู่ในลักษณะของการเผยแพร่ศาสนาอิสลาม เป็นการจ่ายในหนทางของศาสนาอิสลาม   

 การจ่ายซะกาตเป็นบทบัญญัติทางกฏหมายอิสลาม ที่กำหนดให้บุคคลและนิติบุคคลที่เป็นมุสลิม ซึ่งมีทรัพย์สินถึงพิกัด(นิศอบ)ตามกำหนดระยะเวลาที่ศาสนากำหนดของทรัพย์สินแต่ละประเภท จำเป็นต้องจ่ายทรัพย์สินนี้ออกไปจำนวนหนึ่งในอัตราที่ศาสนากำหนดไว้ข้างต้น